Over mij

Haarlem is de plaats waar het allemaal is begonnen, op tienjarige leeftijd vroeg ik op een dag aan mijn vader of ik een rijksdaalder mocht zodat ik een keertje kon ponyrijden. Dat vond ik zo ontzettend leuk dat ik later opnieuw de stoute schoenen aantrok en vroeg of ik nog een keertje mocht rijden. Tot mijn grote verbazing zei hij ook die keer “ja”.Dat was het begin van een jeugd die vooral bestond uit: op zaterdagmorgen vroeg opstaan om naar de pony’s te gaan. Hier geef ik les aan een van de kinderen. De pony’s stonden meestal aan de Dompvloedslaan te Overveen en de eigenaar was een man die een klein taxibedrijf had.We noemden hem Ome Fok.Vaak moesten we de paardjes in Santpoort ophalen of ergens van een andere wei waar ze voor een periode stonden. Als de paardjes waren opgehaald gingen we ze verzorgen zodat ze verhuurd konden worden aan kinderen die pony wilden rijden. Zo verdienden we een klein beetje en van dat opgespaarde geld huurden we de pony’s zelf ook wel eens een dag. Meestal gingen we dan met de paarden naar het strand en gingen we onderweg bij Parnassia wat drinken. Een erg leuke tocht was via ‘Kraantje Lek’ door de duinen naar Zandvoort te rijden en dan langs de andere kant weer terug. Dat duurde vaak een hele dag en we betaalden daar dan tien gulden voor.We hebben daar altijd erg veel lol gehad al kan ik me de namen van al mijn vriendinnen daar niet goed meer herinneren. De enige die ik nog weet was Marga.

Verhuizen
Op 16-jarige leeftijd verhuisden we van de Zijlweg in Haarlem naar Utrecht omdat mijn vader ander werk had gekregen. Dat vond ik verschrikkelijk want ik moest al mijn pony’ss daar achterlaten. In Utrecht heb ik nog wel wat her en der gereden maar niet meer zoals toen. Daarna getrouwd, Nieuwegein als volgende woonplaats waar mijn eerste kind werd geboren.


Grotere kaart weergeven

We verhuisden naar Almere, een stad die in die tijd (1981) nog vooral een dorps karakter had. Daar werden nog drie kinderen geboren en ook kreeg ik steeds meer dieren. In Nieuwegein hadden we een Duitse herder die na zijn dood een Tervuerense herder als opvolger kreeg. Boris onze Yorkshire terrier kwam vlak daarna omdat zijn eigenaar ernstig ziek was. De honden zijn tot hun dood bij ons gebleven en we hebben veel plezier aan hun beleefd. We maakten veel lange wandelingen en gingen elke zomer met hun de bergen van Zwitserland in. De paarden waren voor mij toen wat op de achtergrond vanwege mijn drukke gezin en na de geboorte van de jongste ben ik vrij snel full-time in het onderwijs gaan werken.Toen ik een vakantie op de labrador van onze buren had gepast kreeg ik als dank een tien-ritten kaart om weer eens te gaan paardrijden. Dat was eigenlijk het begin om weer actief in de paardenwereld te worden. Die tien lessen werden er veel meer en het oude vuur begon weer te branden. De mogelijkheid deed zich toen voor om een stuk grond buiten Almere te kopen voor mensen met een ‘uitgegroeide hobby’.

De Paradijsvogelweg
Dat was de kans waar ik eigenlijk op had gewacht. Nadat alles rond was gingen we bouwen aan de Paradijsvogelweg. Een erg mooie plek waar nog rust en stilte heerst, de herten en vossen lopen achter over het land een mooier plekje kon ik me niet bedenken. Het huis stond er snel en we betrokken onze woning. Al snel kwamen er kippen, geiten en samen met de katten en honden hadden we al een aardige beestenboel. Maarja, er ontbrak natuurlijk nog wel een paardje want dit was nartuurlijk de bedoeling van dat alles. Mijn paardOp een goede dag gingen we naar de paardenmarkt in Heereveen en zagen we een allerliefste shetlander – Maran Het was eigenlijk helemaal niet de bedoeling dat we die zouden kopen maar we waren helemaal weg van haar. Snel opgehaald en thuis neergezet. Op een gegeven moment kwam er een fjord bij die een ander plaats zocht én een paardje van iemand die graag wilde dat hij bij ons mocht staan (ik kende hem want ik was medeberijder geweest toen hij nog op de manege stond). Deze fjord moest weg want zijn eigenaar was erg ontouw in het verzorgen en de Welsh moesten we laten inslapen omdat hij oud en ziek was en eigenlijk niet meer bereden mocht worden.Toen besloot ik dat het tijd werd om zelf een groter paard te kopen, dat werd Suzie; een Haflinger. Ik lonkte eigenlijk nog steeds naar ijslanders maar die waren veel te duur dus daarom werd het Suzie. Financieel ging het echter beter dus toch op een gegeven moment een ijslander gekocht. Dat was Vidir. Die bleek echter een slaapziekte te hebben en daarom ging ik na verloop van tijd op zoek naar een andere. Alles ging toen heel snel, Suzie werd verkocht aan een vriendin van mijn dochter en ik zag een hele mooie ijslander: Hlýnur frá Norderslot.

Onze Hovawart Hera (klik op de foto voor een vergroting)Mijn dochter kocht in diezelfde tijd een New Forest van mensen uit de straat. We hebben nu dus 5 paarden te verzorgen (de shet staat bij een vriendje in de straat) twee honden (We hebben nu een hovawart en via Sosstrys kwam de straathond ‘Struppi’ uit Athene), drie katten drie geiten ongeveer 10 kippen en 5 hanen. Al met al een heerlijk stel bij elkaar.

Via mijn werk als onderwijzeres kwamen er steeds meer kinderen die graag bij juffie wilden rijden. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik regelmatig met mijn paardjes langsde straten wandel, draaf en galoppeer. Ongeveer 12 kinderen rijden wekelijks bij mij en mijn dochter (die zich in middels ontpopt heeft als een goede paardrijdster en goede hulp bij de paardrijlessen). Het doet me denken aan vroeger toen ik zelf ook zo genooals ik een keertje mocht rijden. Ook ben ik zelf weer aan het lessen met mijn ijslander en geniet daar dubbel en dwars van. Zelfs een kleine wedstrijd heb ik laatst met veel plezier op mij toltende ijslander verreden. Regelmatig ga ik nu met twee andere ijslandervriendinnen leuke dingen met Hlynur doen. We gaan lessen, naar het bos of we pakken de trailer en gaan een mooie strandrit maken. We gaan zelfs met onze paardjes nu weekendjes op stap om andere paardrijroutes in Nederland te berijden Mijn ijslander met slaapziekte doet het nu ook goed en rijdt veel met kinderen op zijn rug allerlei ritjes in de buurt.